Het duurt zo lang

De molen van jeugdzorg draait niet zo snel als we zouden willen. We zijn afhankelijk van ieders agenda, mijn ex-partner heeft geen haast om afspraken te maken. Waarom zou hij ook, hij heeft op dit moment wat hij wil, onze zoon woont bij hem. Waar hij de boel kan vertragen zal hij het zeker niet laten. Naar mijn idee zou er veel meer dwang op contactherstel mogelijk moeten zijn. Met andere woorden ‘je zorgt maar dat je op de afgesproken tijd aanwezig bent’.

Nu krijgt hij de keuze, kun je volgende week of de week erop. Niet moeilijk om te raden welke optie mijn ex kiest. Irritatie alom als hij zit te bladeren in zijn agenda en met een uitgestreken gezicht mededeelt dat hij in de kerstvakantie of in januari tijd heeft. De dagen dat hij misschien wel eerder zou kunnen zijn pas over vier weken en dan natuurlijk op een dag waarop ik werk.

Rustig blijven

Mijn ex zet mij neer als een labiele vrouw, de onveilige moeder, een uur lang gooit hij met modder. Een paar keer in ben ik in de val getrapt door emotioneel te reageren, daarmee het beeld bevestigend welke hij zo graag over mij schetst. Sinds kort heb ik geleerd om niet meer op in te gaan op al zijn insinuaties, om alleen nog te reageren als het echt noodzakelijk is.

Dat niet reageren is een hele opgave als je bij jeugdzorg in gesprek bent. Je voelt de angst dat ze hem misschien geloven en meegaan in zijn poging om mij als moeder voor altijd te scheiden van onze zoon. Ik voel dat ik een hogere ademhaling heb en moet mijn best doen om mezelf op andere dingen in de kamer te concentreren. Gisteren tijdens het gesprek kreeg ik het zo koud dat ik zat te rillen.

Je vraagt je af waarom jeugdzorg niet ziet wat hier gebeurd? De leugens zijn soms zo overduidelijk dat ik zelfs plaatsvervangende schaamte voel. Aan de andere kant heb ik er 15 jaar over gedaan voordat ik tegenover mezelf kon toegeven al de voorbije jaren belogen en bedrogen te zijn geweest!

Rustdag

Het gesprek was zo inspannend dat ik het vandaag rustig aan doe. Gezellig spelen met mijn kleine zoon die goddank nog wel bij ons thuis is. Ondertussen verlang ik zo naar een dikke knuffel van mijn grote zoon dat het pijn doet……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s